Ben kendi yalnızlığımı geleneksel anlayıştaki gibi “Kendiyle baş başa kalabilmek” olarak tanımlamıyorum. Benim için yalnızlık insanın kendine dâhi küsmesi ve düşünebilecek olumlu en ufak bir konu dâhi bulamamasıdır. Yani kendisiyle beraberken bile kendine küs olmak, kimsesi var iken kimsesiz kalmaktır [1]. Çünkü, benim kendimle baş başa kaldığımda düşünebileceğim ve yapabileceğim şeyler diğer insanlarla birlikteyken yapabileceklerimden çok daha fazla ve verimlidir. Aynı zamanda yalnızlığı geleneksel tanımına göre kullanacak olursam kendimi yalnız olarak tanımlayabileceğim anlar oldukça fazladır, yani neredeyse yaşadığım her an. Çünkü her insan gibi ben de Orwell’in de ifade ettiği üzere, yıldızvâri bir yalnızlık içindeyim [2]. Yani, etrafımda onlarca hatta yüzlerce insan bile olsa kendi iç dünyamı onlara hiçbir zaman tam anlamıyla açamayacağım ve kendimi onlara tam ifade edemeyeceğim için hiçbir zaman bu yalnızlıktan kurtulamayacağımı düşünürüm.
Aynı zamanda, benim tek başıma kaldığım zamanlarda yapabileceklerimin haddi hesabı yoktur. Yeni bir şey tasarlamak veya bütün fikir, düşünce ve hayal dünyamı sil baştan şekillendirmek yapabileceklerim arasından, başlangıç için, iyi birer örnektir. Yani ben gerçek mutluluğu kalabalıkta -bu kalabalık ailem ve arkadaşlarım olsa bile- kahkahalar atarken değil ancak kendi başıma olduğum, kendimi geliştirdiğim ya da kendim için bir şeyler yaptığım zaman tadarım. Orwell de benim gibi düşünüyor olacak ki; bir insanın tek başına kaldığında mutlu olamamasını, o insanın iç dünyasının epey yavan olduğuna yoruyor [3]. Benim de kendimi Orwell’in tanımladığı durumda bulduğum anlar oldu yani tek başıma kaldığım, yalnızlığı dibine kadar hissettiğim ve üzerine düşünülecek, mutluluk verecek herhangi bir konu dâhi bulamadığım… Gerçekten de böyle anlarda iç dünyamın bomboş ve ıssız olduğunu hissediyordum. Evet evet ıssızlık, böyle anlardaki ruh hâlimi en iyi tanımlayan kelime bu olmalı. İnsanın kendine dâhi küstüğü ya da kendi fikirleriyle bir kavgaya giriştiği anlar kadar kötüsü olmasa gerek.
Sanıyorum ki, yalnızlıktan korkan insanlar bu durumu en az bir kere deneyimlemiş olmalılar. Aksi takdirde, tek başına kalmaktan çekinmek ya da diğer insanlardan bir an bile kopmamak için gayret etmek için başka ne gibi sebepleri olabilir ki? Ya da belki hayatı boyunca kendi yolunu çizmeyi hiç denememiş, başkaları tarafından yönlendirilmiş insanlar; yalnız kaldıklarında bir fikir dünyaları olduğunun ve bazen kendi kararlarını bu fikirler çerçevesinde vermeleri gerektiğinin farkına varıyorlardır. Onlar için kendileriyle baş başa kalıp düşünmeyi bu kadar korkunç yapan şey de budur. Bu durumu bu kadar detaylıca anlatabilmemi sağlayan şeyin ne olduğunu merak ediyorsanız söyleyeyim. Ben de bir zamanlar böyle zavallı bir durumdaydım ya da belki bu durum zavallılık değil, aksine büyük bir rahatlıktı.
Kimi insanlar iç dünyalarının etkisi altında kaldıklarından, hatta bir iç dünyaları olduğundan âdeta habersizler ve bu durum onları büyük bir hareket özgürlüğünden mahrum bıraksa da akıl sağlıklarını çok daha rahat koruyabilmelerine imkân veriyor [4]. Ben de eskiden bu imkâna sahiptim ancak daha sonrasında fark ettim ki insan, böyle bir konfora sahip olabilmek için neredeyse hayatında yapabileceği tüm seçimleri, yani hayatına kendi başına yön verme fırsatlarını tepiyor. Ama belki de hayatına kendi başına yön vermemek sanıldığı kadar korkulacak bir durum değildir. Çünkü kendi hayatına yön vermeyen insanın her olumsuzluktan sonra suçlayabileceği bir kişi bulunur. Böylece hatanın kendisinde olduğunu fark edip kendiyle yüzleşmenin acısını tatmak zorunda kalmaz. Fakat insan kendine ait bir iç dünyası olduğunu fark ettikten sonra hiçbir şey eskisi gibi olamıyor. Kendi kararlarını almak, kendi hayatını yönlendirebilmek istiyor veya bilerek ve isteyerek yönlendirilmeye izin veriyor. İki durumda da seçenekler sürekli kafasını meşgul ediyor, hatta tercihini yaptıktan sonra bile peşini bırakmıyor. Bu kadar acı yetmezmiş gibi bir de kendiyle dertleşebilmekten mahrum kalmak insanı sonu olmayan bir uçuruma sürüklüyor.
İşte ben de böyle bir uçuruma doğru sürüklendiğimi hissediyorum. Yalnızlığı iliklerime kadar hissetmeye başladım. Bundan kurtulmamın tek yolunun doğru insanı bulup, ona içimdeki her şeyi olabildiğince anlatmak, alacağım kararlarımı yönlendirme izni vermek olduğunu düşünmek istiyorum. Ama kendimden taviz vermeyip uçuruma doğru gitmenin daha erdemli bir tercih olduğu da âşikar...
KAYNAKÇA
[1] Turhan, İhsan (2012). Yalnızlık.
[2] Orwell, George (2018). Edebiyat Üzerine. Sel Yayıncılık. syf. 42
[3] Orwell, George (2018). Edebiyat Üzerine. Sel Yayıncılık. syf. 41
[4] Orwell, George (2018). Edebiyat Üzerine. Sel Yayıncılık. syf. 36
Yorumlar
Yorum Gönder