Ana içeriğe atla

Benim Sadık Yârim Kara Topraktır

Eskiden hep diğer insanlardan önde ve başarılı olmanın hayatımın gayesi olduğunu düşünürdüm. Sadece akademik başarıdan söz ettiğimi sanmayın sakın. Elbette akademik olarak da başarılı olmak isterdim ancak başarma hırslarım sadece bu konuyla sınırlı değildi. Herkesten daha iyi resim yapmak, en hızlı koşmak, en lezzetli yemeği yapmak… Kısacası her konuda başarılı olmak isterdim. Bu hedefimi gerçekleştirmek için hayatım boyunca çalışıp durdum.

Geriye dönüp baktığımda bu uğraşlarımın her zaman olmasa da çoğu zaman sonuç verdiğini görüyorum. Bu yüzden hayatımı her zaman kendi istediğim gibi yaşama fırsatı buldum. Çünkü benim düşünceme göre başarılı olmak insana kendi hayatını istediği gibi yaşayabilme ve buna ek olarak diğer insanların hayatına da etki etme fırsatı sağlıyor fakat başarısız olan kişi etrafındaki insanlar tarafından yönlendirilmeye çalışılıyor. Ya da belki bu durum bana ve çevremdekilere özeldir ve genele vurmamın hiçbir mantığı yoktur, kim bilir? En azından benim deneyimlerim bu yöndeydi. Başarılı olduğum süre boyunca benden akıl isteyen insanlar, küçük büyük her türlü başarısızlığımda bana akıl verme ve hayatımın ilerleyişine etki etme girişiminde bulundular. Hayatım boyunca başarılı olmak istememin arkasında yatan sebep belki de hayatıma karışılmasına engel olmaktı, bilemiyorum. Ancak bildiğim bir şey var ki artık sürekli bir şeyler başarmaya çabalamaktan çok yoruldum.

Son dönemlerde içinde bulunduğum yalnızlık ve sahip olduğum az sayıda sorumluluk sayesinde bol miktarda kendimle baş başa kalma fırsatı buldum. “Yalnızlık bir insanın hayatında sahip olabileceği en kıymetli şeydir.[1]” diyor Mehmet Eroğlu. Gerçekten de öyle olduğunu fark ettim. Çünkü yalnız kaldığım bu süre boyunca hayatımı baştan sona gözden geçirdim, unutmaya başladığım evreleri yazıya döktüm. Bunları yaparken fark ettim ki benim hayatım boyunca süren başarma gayretimin arkasında düşük özgüvenim ve birilerinin bu durumu fark edebileceğinden kaynaklanan bir korku yatıyor. Yani aslında benim gayretimin arkasında yatan temel gaye başarma hevesi değil, başaramama ve içimdeki zayıflıkları açığa vurma korkusu. Fakat artık bu korkularla yüzleşmemin zamanı geldi de geçiyor bile.

Birkaç gün önce son zamanlarda kirada yaşadığımız apartman dairesinden ayrılıp bahçeli evimize geri döndük. Buraya geldiğimde fark ettim ki insanın kendiyle baş başa kalabilmesi için bile bazı dış şartların uygun olması gerekiyormuş. Kendi adıma konuşmam gerekirse ben, dört duvar arasında kendi sesimi dinlediğimi zannederken aslında aklımdakiler dünyevi düşüncelerden yani günlük yaşamın içindeki düşüncelerden başkası değilmiş. Her şeyin başladığı yere yani yalnızlığa döndüğüm ve toprağa yaklaştığım zaman ise içimi bir huzur kapladı. Toprağın yeni bitkilere can verme işine vesile olurken -ekim dikimle uğraşırken- ise bütün dünyevi düşüncelerden ve sorumluluklardan uzaklaşıp sadece kendi sesimi duymaya başladım. Bu sesin bana verdiği tavsiye, sadece başkalarının gözünde değerimi artırabilmek için gösterdiğim gayret ve elde ettiğim başarıların bana hiçbir fayda sağlamayacağı ve bu yüzden de bunları bir an önce terk etmem gerektiği…

“Hayatla ilgili bildiğimiz tek şey hüzünlü sonu…[2]” diyor Mehmet Eroğlu. Gerçekten de toprakla baş başa kalınca ölümü kendime çok daha yakın hissettim. Bu durum da hayatımla ilgili kararları bir an önce almam için beni teşvik ediyor. Çünkü hayatı sona erdirecek olan ölüm, bu tarz dünyevi duygu ve düşünceleri benim için önemsiz kılıyor. Sonunda ölüm olduğunu bile bile bu kadar yaşama tutunmaya çalışmak ve gelip geçici işleri kafama çok takmak artık bana saçma geliyor. Bu yüzden artık hiçbir işime yaramayacak işlere gayret gösterip başarılı olmaktansa kendime uğruna ölmeye değecek bir iş bulup onun peşinden gitmeye karar verdim. Sonunda başarısızlık olsa da pek umurumda değil. Sonuçta sonunda ölüm olan hiçbir şey o kadar ciddi değildir.[3]


KAYNAKÇA

[1] Eroğlu, Mehmet (2018). Kıyıdan Uzakta. İletişim Yayıncılık. syf. 35

[2] Eroğlu, Mehmet (2018). Kıyıdan Uzakta. İletişim Yayıncılık. syf. 11

[3] Kafka, Franz (2018). Milena’ya Mektuplar. Mavi Çatı Yayınları. syf. 58

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bir Öğrenim Hikayesi

Geçen hafta İhsan Doğramacı’nın mezarını ziyaret etme fırsatı buldum. Mezarının yapıldığı caminin ve özellikle tam mezarının olduğu yerin, Ankara’da zor bulunabilecek kadar güzel bir manzarası var. Öyle olunca aldım elime kitabımı camide okumaya başladım. Vakit girince namazımı da kılıp tekrar mezarın başına geldim. Manzarayı izlerken düşünmeye başladım. Yakın zamanlarda arkadaşlarımla da konuştuğum bir konu aklıma geldi. Şöyle bir karşılaştırma yapma cüretinde bulunmuştum. “Üzerimde Devlet-i Âliye-yi Türkiye Cumhuriyeti’nin mi daha fazla emeği var yoksa İhsan Doğramacı’nın ve eserlerinin mi? Ve hangisi verdiği her şey için daha fazla karşılık bekliyor?”.  Kendisini hiç sevmediğimi, yaşarken savunduğu fikirlerin çoğuna katılmadığımı en baştan belirteyim. Bu metin Doğramacı’yı öven bir yazı değil; böyle bir niyetim de yok. Tek irdelemek istediğim nokta; vizyoner bir adamın kendi davası uğruna kurduklarının, belki de bir ‘collateral damage’ olarak, benim gibi birinin hayatına nasıl e...
Yorum Gönder
Devamı

Özel

Hayatımın büyük bir kısmında şiirin hece-aruz benzeri ölçülerle ve uyaklarla yazılması gerektiğini düşündüm. Sanırım bu düşüncemin temelinde okulda şiir hakkında öğrendiklerim vardı. Gittiğim hiçbir okulda bir şiiri anlamlandırmaya çalışmak zorunda bırakılmadım. Bu yüzden de şiir hakkında bildiklerim sadece ölçü ve uyaklarını yorumlamaktan ibaretti. Her ne kadar eğitim sistemi bu konuda kabahatli olsa da bütün suçu bu şekilde üzerimden atmam da mümkün değil. Çünkü ben hayatım boyunca düz ve duygusuz takıldım; bu yüzden de hayatımda düz yazıyı şiirin önünde tutmam kaçınılmazdı. Sonuçta insan kendi doğrularını dış dünyanın somutluğu içinde bulursa şiire yüz vermezdi [1] . Onlarca roman-makale okumuşluğum olsa da lise sonlarına doğru elime geçen ‘Dualar ve Aminler’ kitabı ve ‘Safahat’ okumalarım dışında şiire pek fazla ilgi duymamıştım. Fakat şiirle ilgili görüşlerimi değiştiren daha doğrusu olgunlaştıran kişi İsmet Özel oldu.  İsmet Özel’in ismi lise zamanlarımda kulağıma çalınmı...
Yorum Gönder
Devamı

Anın Büyüsü

        Bazen aklıma bir düşünce geliyor, hayatımla ilgili bir döne yakalıyorum ya da aklımdaki bir düğüm çözülüyor gibi hissediyorum. Böyle durumlarda ilk gösterdiğim refleks yakaladığım fikri olgunlaştırmak ve sınırlarını anlamaya çalışmak oluyor. Bunun için de eğer hareket halindeysem durağan duruma geçmeyi, halihazırda durağan durumdaysam da uzanmayı ya da oturmayı istiyorum. Ancak eğer aklımdaki fikir bir rüya bulanıklığındaysa, ben aksiyon almayı düşünmeye başladığımda dahi bulanıklaşıp gözlerimin önünden siliniyor. Fakat eğer ki bana daha berrak görünen bir fikir yakaladıysam bu durum bana aksiyon almayı başaracak kadar süre veriyor. Ne var ki aksiyon alıp istediğim pozisyona geçtiğimde ise kafamdaki şey çoktan büyüsünü kaybetmiş, sıradan bir düşünce haline gelmiş oluyor. Bu durumu belki günde 2-3 kez yaşıyorumdur. Her seferinde düştüğüm bu anı olgunlaştırma saçmalığını devam ettirmekten hicap duysam da döngüsünü kırıp fikrimi olgunlaştırmayı başardığım sayı ç...
Yorum Gönder
Devamı